بررسي تطبيقي سه چهره عمده ليبراليسم در اقتصاد

A Comparative Analysis of the Three Main Faces of Economic Liberalism

ليبراليسم مجموعۀ متنوعي از ارزش‌هاي سياسي، اقتصادي، اجتماعي، و فرهنگي را در بر مي‌گيرد كه در گذر زمان به اشكال مختلفي تفسير شده‌ و شاخه‌هاي مختلفي را ايجاد كرده است. اين مقاله به بررسي وجوه اصلي ليبراليسم اقتصادي در عصر مدرن اختصاص دارد. سؤال اصلي اين است كه شاخه‌هاي اصلي تحقق‌يافتۀ ليبراليسم اقتصادي در دورۀ مدرن چه بوده‌اند. در پاسخ به سؤال بر سه گرايش اصلي آن شامل ليبراليسم كلاسيك، ليبراليسم برابري‌گرا، و نئوليبراليسم تأكيد شده است. گرايش اول در سده‌هاي هجده و نوزده و دو گرايش بعدي در سدۀ بيست تحقق يافتند. اين مقاله به‌روش توصيفي ـ تحليلي فرازوفرود‌هاي ليبراليسم طي سده‌هاي اخير را تحليل كرده است. اين مقاله توضيح مي‌دهد كه منطق بازار آزاد در ليبراليسم پس از تضعيف در نيمۀ اول سدۀ بيستم مجدداً تقويت شد و در دورۀ نئوليبراليسم به اوج رسيد.

Liberalism encompasses a diverse range of political, economic, social, and cultural values that have been interpreted over time in various ways and have created various branches. This article deals with the main faces of economic liberalism. There have been three main branches of economic liberalism: Classical liberalism, egalitarian liberalism, and neo-liberalism. Classical liberalism has been developed in 19th century emphasizing the negative nature of freedom in the market. During the 20th century, two other faces of economic liberalism have been emerged. Egalitarian liberalism which likes a more equal distribution of benefits, and neo-liberalism which prioritizes economic liberalization policies such as privatization, deregulation, and free trade. Neo-liberalism supports the idea that free market needs a strong state in order to protect it.