تأثير‏ مبدأ ‏ بذر و تيمارهاي مكانيكي و شيميايي بر زنده‌ماني و جوانه‌زني بذر گونه Robinia pseudoacacia L.

با توجه به قرارگيري بخش اعظم نواحي كشور در مناطق خشك و نيمه‌خشك، انتخاب گونه مناسب و سازگار براي جنگل‌كاري از اهميت ويژه اي برخوردار است. اقاقيا گونه اي سريع‌الرشد بوده كه گرما و سرماي شديد را تحمل كرده و در خاك‌هاي خشك و ضعيف خوب رشد مي‌كند اما اين درخت داراي بذوري با پوسته سخت بوده و در نتيجه براي موفقيت در كاشت و جوانه زني نياز به اعمال تيمارهايي جهت حذف اين پوسته دارد. هدف از انجام تحقيق حاضر تعيين بهترين مبدأ ‏ جمع آوري بذر و بهترين تيمار بذر اقاقيا از لحاظ جوانه زني و زنده ماني جهت استفاده از آن در جنگلكاري ها مي باشد. آزمايش با استفاده از بذور جمع آوري شده از 6 مبدأ شامل سبزوار، سمنان، گرگان، مازندران، تهران و كردستان در قالب طرح كاملأ تصادفي انجام شد. جهت تعيين ميزان زنده ماني بذرها، در ابتدا آزمون تترازوليوم انجام شد. سپس تيمارهاي خراش‌دهي با سمباده، ‏اسيد سولفوريك 96 درصد، آب جوش100 درجه سانتي گراد، آب اكسيژنه 1 درصد، آب مقطر و شاهد روي بذرها اعمال گرديد. نتايج حاصل نشان داد كه در بين تيمارها، تيمار خراش‌دهي با سمباده بالاترين ميزان جوانه زني را در اكثر مبدأ‏‏ها نشان داده است. هم چنين بين مبدأ‏هاي جمع آوري بذور نيز اختلاف معني دار  وجود داشت به گونه اي كه مي‌توان مبدأ گرگان را با جوانه زني 73.03 درصد به عنوان مبدأ‏ برتر و مبدأ تهران را با جوانه زني 48.18 % به عنوان مبدأ‏‏يي كه ضعيف‌ترين عملكرد و كمترين ميزان جوانه زني را به خود اختصاص داد، معرفي نمود.