سنجش وضعيت توسعه يافتگي شاخص بهداشتي – درماني با استفاده از تكنيك‌هاي برنامه‌ريزي و اريه مدلي تلفيقي( مطالعه موردي: استان‌هاي منطقه زاگرس)

توزيع عادلانه امكانات و تسهيلات بهداشتي - درماني يكي از اصلي‌ترين پيش نيازهاي افزايش سطح برخورداري جامعه از خدمات و مراقبت‌هاي سلامت مي‌باشد. هدف از اين پژوهش ضمن سنجش و رتبه‌بندي درجه توسعه يافتگي استان‌هاي منطقه زاگرس از نظر شاخص بهداشتي – درماني با استفاده از مدل‌هاي برنامه‌ريزي (وايكور، تاپسيس و تاكسونومي اصلاحي) ، ارايه مدل تلفيقي با توجه به نتايج اين سه مدل بر اساس تكنيك ادغام مي‌باشد. داده‌ها و اطلاعات مورد نياز كه مشتمل بر 35 متغير بوده، از طريق مراجعه به سازمان‌هاي مربوطه (بهداشت و درمان و...) و سايت سازمان آمار جمع‌آوري شده است (مربوط به سال 90). روش تحقيق توصيفي – تحليلي بوده و از نرم افزار هاي آماري Excel و Spss براي تجزيه و تحليل داده ها استفاده شده است. در راستاي تحليل بهتر فضايي توسعه، نتايج محاسبات با استفاده از نرم افزار Arcgis به ترسيم نقشه‌ منجر شده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه اختلاف و شكاف زيادي از نظر بهره‌مندي از شاخص‌ بهداشتي - درماني بين استان‌هاي منطقه وجود دارد؛ زيرا تنها استان‌هاي همدان و كردستان به لحاظ برخورداري از اين شاخص در وضعيت مطلوبي قرار دارند و استان‌هاي كرمانشاه، ايلام و لرستان در سطح پايين برخورداري از شاخص مورد بررسي قرار دارند. در نهايت استفاده از معادله شدت تغيير نشان داد كه مدل تاكسونومي اصلاحي روش مناسب‌تري نسبت به ساير مدل‌ها (وايكور و تاپسيس) جهت سنجش وضعيت توسعه‌يافتگي مناطق است زيرا نتايج حاصل از اين مدل داراي درصد و شدت تغييرات كمتري است.