بررسي نقش تعديل كنندگي خودكارآمدي بر رابطه رضايت شغلي و سلامت روان

Relationship between job satisfaction and mental health with self-efficacy

مقدمه: هدف از اين مطالعه توصيفي- تحليلي بررسي نقش تعديل كنندگي خودكار آمدي بر رابطه بين دو متغير رضايت شغلي و سلامت روان در كارشناسان رشته بهداشت عمومي بود. مواد و روش كار: جامعه آماري مشتمل بود بر 91 كارشناس شاغل در مراكز بهداشتي و درماني شهر تهران كه به صورت نمونه در دسترس در مطالعه شركت داده شدند. ابزار مورد استفاده اين مطالعه شامل گونه فارسي دو ابزار استاندارد سنجش خودكارآمدي عمومي و سنجش سلامت روان (12-GHQ) و همچنين ابزار محقق ساخته براي سنجش رضايت شغلي بود. يافته ها: يافته­هاي پژوهش نشان داد كه افراد مورد مطالعه از ميزان خود كارآمدي، رضايت فرد از شغل خود و سطح سلامت روان نسبتاً خوبي برخوردارند. نتايج نشان داد رابطه بين خودكارآمدي و سلامت روان معنادار بوده و سلامت روان حدود 20% درصد توسط خودكارآمدي پيش بيني شده است. رابطه بين رضايت شغلي و سلامت روان نيز معنادار بوده و حاكي از پيش‌بيني حدود 12 درصدي سلامت روان توسط رضايت شغلي است. همچنين رابطه بين خودكارآمدي و رضايت شغلي با سلامت روان نيز معنادار بوده و نشان از پيش‌بيني 24 درصدي سلامت روان توسط اين دو متغير داشت. در نهايت با تعديل اثر خودكارآمدي ضريب همبستگي رضايت شغلي و سلامت روان به ميزان 0/238 معنادار شد. بحث و نتيجه گيري: ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻛﻠﻲ ﭘـﮋﻭﻫﺶ ﺣﺎﺿـﺮ حاكي از موثر بودن رضايت شغلي و خودكارآمدي بر سلامت روان بوده و نشان داده شد كه خودكارآمدي در تقويت رابطه بين رضايت شغلي و سلامت روان نقش قابل تاملي دارد.

Objective (s): The purpose of this study was to examine modifying role of self-efficacy on the relationship between job satisfaction and general health among public health experts working in the health centers in Tehran. Methods: Validated Persian instruments for measuring the self-efficacy and mental health (GHQ-12) were used to collect data. Results: In all 91 public health workers were studied. The analysis showed that the relationship between self-efficiency and general health was significant which indicated the prediction of about 20% of mental health by self-efficiency. Also the results showed that the relationship between job satisfaction and mental health was significant which indicated the prediction of abo ut 12% of mental health by job satisfaction. The relationship between two variables of self -efficacy and job satisfaction (in aggregate) with the dependent variable of mental health was significant which indicated the prediction of about 24% of mental health by these two variables. The correlation coefficient between the two variables of job satisfaction and mental health after adjustment for self-efficiency was significant (r = 0.238). Conclusion: Overall the findings showed a significant relationship between job satisfaction and mental health and the moderating role of self-efficacy on this relationship.