بررسي مقايسه اي پارامترهاي هيدروليكي تاثيرگذار بر آبشستگي پايه هاي پل در بسترهاي چسبنده و دانه اي با استفاده از روش رگرسيون فرآيند گاوسي

پديده آبشستگي در اطراف پايه‌هاي پل‌ها يكي از مسائل مهم در علم مهندسي رودخانه مي‌باشد. آبشستگي باعث ايجاد گودال در اطراف پايه‌هاي پل و در نهايت تخريب آن مي‌گردد. تاكنون مطالعات بسياري در اين خصوص انجام شده و روابط متعددي براي تخمين پارامتر عمق آبشستگي ارائه گرديده است. بااين حال، به دليل تاثير پارامترهاي مختلف و وجود عدم قطعيت در پديده آبشستگي روابط موجود منجر به نتايج جامع و دقيقي نمي‌گردند. در تحقيق كنوني با استفاده از چندين سري داده‌ي آزمايشگاهي كارايي روش هوشمند رگرسيون فرآيند گاوسي (GPR) در تخمين ميزان عمق آبشستگي پايه‌هاي پل در بسترهاي چسبنده و دانه‌اي بررسي شد. مدل‌هاي مختلفي تعريف گرديده و تاثير پارامترهاي هيدروليكي مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج حاصله كارايي بالاي روش به‌كاررفته در تحقيق را در تخمين عمق آبشستگي نسبت به روابط نيمه تجربي به اثبات رساند. ملاحظه گرديد كه مدل‌هاي تعريف‌شده براي خاك چسبنده نسبت به ك خادانه‌اي و غيرچسبنده در تخمين عمق آبشستگي موفق‌تر مي‌باشند. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ نتايج براي داده‌هاي آزﻣﻮن، در ﺣﺎﻟﺖ تركيب رس و ماسه مقادير 801/0DC=، 952/0CC=، 132/0RMSE=، % 23/15MAPE=، در حالت خاك رس مقادير 883/0DC=، 986/0CC=، 054/0RMSE=، % 82/11MAPE= و براي خاك دانه‌اي مقادير 769/0DC=، 889/0CC=، 191/0RMSE=، %21/18MAPE= به‌دست آمد. نتايج نشان داد كه پارامترهاي مربوط به رطوبت نمونه خاك و درصد تراكم خاك رسي در پيش‌بيني عمق آبشستگي موثر مي‌باشند. بر اساس نتايج آناليز حساسيت مشخص گرديد كه در حالت تركيب رس و ماسه رطوبت خاك با داشتن ميانگين درصد خطاي مطلق %42/24، در حالت خاك رسي تنش برشي بي‌بعد و درصد تراكم خاك رسي به ترتيب با داشتن خطاي % 49/43 و % 04/47 و در حالت خاك غيرچسبنده عدد فرود پايه با داشتن خطاي %65/28 به‌ترتيب موثرترين پارامترها در تخمين عمق آبشستگي در خاك‌هاي چسبنده و غيرچسبنده هستند.