تأثير سياست‌هاي دولت پهلوي بر نهادينه‌‌نشدن فرهنگ مشاركت عمومي در عرصه حفاظت محيط‌زيست (1321- 1357)

يكي از مهم‌ترين عوامل موفقيت دولت در اجراي سياست‌هاي محيط‌زيستي، مشاركت عمومي فعال و مؤثر مردم است. به همين جهت در اين پژوهش، با تحليل سياست‌هاي محيط‌زيستي دولت ايران به‌خصوص تحليل قوانين موضوعه محيط‌زيستي و نگاهي به رويكرد برنامه‌هاي عمراني پنج‌گانه پيش از انقلاب 1357، به سهم دولت و تأثير سياست‌هايش بر كاهش مشاركت عمومي و فقر فرهنگ مشاركت در امر حفاظت محيط‌زيست پرداخته مي‌‌شود. براساس فرضيه اين پژوهش، دولت پهلوي به‌‌دليل تلاش براي استفاده از توان قضايي، تقنيني و نظام اداري در حال گسترش خود، درصدد انجام تمام امور مربوط به حفاظت محيط‌زيست بود و همين امر مانع حضور مردم در حفاظت محيط‌زيست مي‌شد. بنابراين در پاسخ به اين سؤال كه دولت پهلوي چه نقشي در عدم مشاركت عمومي فعال در حفاظت محيط‌زيست داشته است، نشان خواهيم داد كه در ايران به‌‌دليل سيطره دولت استبدادي و تماميت‌خواه، غلبه مدل نهادي سياست‌گذاري و رويكرد دستوري برنامه‌ريزي توسعه با استفاده از قانون‌گذاري‌هاي متكي بر راهكارهاي انتظامي- انضباطي، عرصه براي حضور فعال مردم در حفاظت از محيط‌زيست هر روز تنگ‌تر مي‌شد و همين عوامل از تبديل مسائل محيط‌زيستي به مسئله‌اي اجتماعي آن‌گونه كه در غرب رخ نمود، جلوگيري كردند.