نشاط اجتماعي ـ اقتصادي در سيره نبوي

نشاط اجتماعي- اقتصادي در عصر نبوي موجب پيشرفت جامعه شد و پتانسيل حل مسائل اجتماعي- اقتصادي را ايجاد كرد. هدف اصلي مقاله حاضر، شناسايي عوامل تقويت‌كننده نشاط اجتماعي- اقتصادي (فرضيه‌يابي) در دوره نبوي است. پارادايم يا مدل اين پژوهش، برگرفته از رويكرد روشي استراوس و كوربين تحت عنوان نظريه بازكاوي است. بدين ترتيب، اين مقاله بر مبناي تعريف پديده نشاط اجتماعي، به بررسي عوامل بلاواسطه (شرايط علي)، عوامل باواسطه (شرايط زمينه‌اي و ميانجي) و راهبردها و پيامدهاي آن در عصر نبوي مي‌پردازد. هم‌چنين، با استفاده از قرآن، روايات و منابع معتبر تاريخي، از طريق نمونه‌گيري نظري و تعيين حجم براساس اشباع نظري، تحليل مقايسه‌اي شده است. فرضيه اصلي اين است كه نگرش و انگيزش مردمي مبتني بر تكافل اقتصادي تجربه‌شده تحت مديريت عقلاني- ارزشي پيامبر (ص) در حوزه‌هاي اقتصادي، از طريق پراكنش نهادهاي مردمي (مساجد و ياريگري اقتصادي) بر كنش اجتماعي مبتني بر نشاط اجتماعي- اقتصادي تأثير داشته است.