بررسي عددي مخاطرات گسلش سطحي معكوس بر ساختمان‌ها

خرابي­ هاي به‌جامانده از زلزله‌هاي سال 1999 تركيه و تايوان علاقه ­مندي به بررسي رفتار ساختمان ­ها در برخورد با گسيختگي سطحي ناشي از گسل­ ها را بيشتر نمود. در اين خصوص تحقيقات زيادي براي پي بردن به وضعيت اندركنش موجود بين گسيختگي گسل و پي­ هاي سطحي انجام شد؛ هم ‌اكنون در ايران و بسياري از كشورهاي دنيا ساختمان­ هاي ساخته شده و يا در حال ساختي هستند كه احتمال برخورد گسيختگي ناشي از گسل­ ها با آنها با توجه به وجود عدم قطعيت ­ها در رخنمون محل دقيق گسلش سطحي وجود دارد. از اين‌ رو با بررسي هر چه بيشتر خطرات ناشي از گسلش در اندركنش با پي­ هاي سطحي مي­توان به ساخت‌ و ساز بر روي يا مجاور گسل ­ها كمك نمود و ابهامات موجود در اين زمينه را تا حد زيادي مرتفع نمود. در تحقيق حاضر با توجه به محدوديت‌هايي كه آيين ­نامه ­هاي لرزه‌اي جهت ساخت‌وساز در پهنه ­هاي گسلي در نظر گرفته ­اند و ارزيابي شواهد ميداني موجود از زلزله­ هاي گذشته به بررسي عددي مخاطرات گسلش سطحي معكوس بر ساختمان‌ها پرداخته مي‌شود. با توجه به شواهد ميداني برداشت شده در زلزله‌هاي گذشته، موقعيت قرارگيري ساختمان­ها و بار سازه از نقش ويژه­اي در ايجاد خسارت در سازه ­ها هنگام وقوع گسلش سطحي برخوردار است كه در تحقيق حاضر، مورد بررسي قرار گرفته‌ است. نتايج مطالعات حاضـر نشان مي­دهـد كه محدوديت­ هاي آيين­ نامه ­اي از قبيل فاصله مجاز جهت ساخت­ و ­ساز در پهنه­ هاي گسلي فعال، الزاماً منجر به حصول ساخت و سازي ايمن نمي‌گردد.