ارزيابي تأثير عوامل اجتماعي، فرهنگي و رفاهي بر رضايتمندي خانوارهاي مهاجر به شهر تهران

پژوهش حاضر به بررسي پديدة مهاجرت و رضايت خانوارهاي مهاجر به شهر تهران پرداخته است. هدف تعيين عوامل رضايت مهاجران و ميزان تأثيرپذيري آنان از جنبه­هاي مختلف محيطي در قالب تغيير شرايط اجتماعي، فرهنگي، رفاهي و نگرشي است كه به صورت پيمايشي مورد مطالعه قرار گرفته است. تحليل نهايي اين پژوهش بر روي 200 خانوار مهاجر در بين خانوارهاي معمولي ساكن در مناطق3، 6 و12 شهر تهران كه لزوماً داراي فرزند(ان) بالاي 10 سال بوده­اند انجام گرفته است. نتايج پژوهش بر اساس تحليل هاي همبستگي پيرسون نشان مي‌دهد كه رابطة معناداري بين رضايت مهاجران و ميزان استفاده از امكانات رفاهي و همچنين وضعيت اجتماعي فرزندان وجود دارد و اين بدان معناست كه هرچه ميزان استفاده از امكانات رفاهي بيشتر و وضعيت فرزندان بهبود داشته مهاجر از جابجايي خود به شهرتهران رضايت بيشتري داشته است. در جريان تحليل از طريق مدل­سازي معادلات ساختاري، ميزان تأثيرات متغيرها بر رضايت مهاجر بررسي شده است. تبيين فرضيات با تكيه بر ديدگاههاي مثبت كاركردي و كلاسيك مهاجرت صورت گرفته است.