بررسي تطبيقي كيفيت زندگي شهري در روستاهاي ادغام شده با هسته‌هاي طراحي شده (مورد مطالعه: شهر تبريز)

شهر به عنوان بستر زيست انسان شهرنشين، نيازمند استانداردهايي است كه در يك نگاه مي‌توان آن را استانداردهاي كيفيت زندگي ناميد. كيفيت زندگي مفهومي ‌چند بعدي و پيچيده است كه از سوي متفكران علوم شهري و ديگر انديشمندان علوم مختلف مطرح و مورد پژوهش قرار گرفته است. در اين مقاله هدف بررسي تطبيقي نواحي مختلف شهري تبريز بر اساس شاخص‌هاي تعريف شده در رابطه با كيفيت زندگي است. محدودة مورد مطالعه در اين پژوهش، شامل 4 محله از دو بافت متفاوت (روستايي و طراحي شده) شهري است. روش پژوهش مقاله حاضر، توصيفي- تحليلي مي‌باشد. ابتدا مطالعات اكتشافي به صورت كتابخانه اي و بازديد مقدماتي صورت گرفته و مطالعة ميداني با استفاده از پرسشنامه انجام شده است. براي تعيين حجم نمونه در محدوده‌هاي مورد مطالعه، از فرمول كوكران و براي توزيع پرسشنامه، از روش تصادفي ساده استفاده شده است و در هركدام از بافت‌ها 130 پرسشنامه توزيع شده است و در پايان براي تحليل از آمار‌هاي توصيفي، تحليل واريانس يكطرفه (آزمون Anova) و تحليل عاملي استفاده شده است. نتايج به دست آمده از پژوهش نشان مي‌دهد كه ميزان رضايت­مندي بافت روستايي در بعد اجتماعي (13/61 درصد)، نسبت به بافت طراحي شده (12/99 درصد) در سطح مطلوبتري قرار دارد اما ميزان رضايت مندي در بعد كالبدي و ميزان نارضايتي در بعد زيست­محيطي بافت طراحي شده، به ترتيب با 38/18 درصد و 11/58 درصد نسبت به بافت روستايي (كالبدي 33/483 درصد و زيست محيطي 18/37 درصد) از سطح كيفي مطلوبي برخوردار است. نتايج به دست آمده از تحليل عاملي، نشانگر اين است كه در بافت روستايي عامل‌هاي رضايت مندي از امكانات و زيست محيطي و در بافت طراحي شده رضايت­مندي از امكانات و محيط كالبدي بيشترين و مهم‌ترين نقش را در شكل‌گيري ميزان رضايت‌مندي ساكنان نسبت به محلات خود را ايفا مي‌كنند.