تأثير متغيرهاي جامعه شناختي زبان بر كاربرد دشواژه ها در گويش آران و بيد گل

The Effect of Sociolinguistic Variables on Using Linguistic Taboos in Ārān and Bidgol Dialect

دشواژه‌ها يا تابوهاي زباني بخشي از زبان مردم هر منطقه‌ را تشكيل مي‌دهند و كاربرد آن‌ها در ميان گويشوران هر منطقه تحت تأثير عوامل جامعه‌شناختي است. هدف پژوهش حاضر، بررسي و طبقه‌بندي انواع دشواژه‌هاي زباني در گويش آران و بيدگل و سنجش تفاوت كاربرد آن‌ها بر حسب متغيرهاي اجتماعي سن و جنس در محيط تك‌ جنسيتي و محيط مختلط بوده است. حجم نمونة پژوهش 180 نفر (90 مرد و 90 زن) است. جامعة آماري پژوهش، مردم شهرستان آران و بيدگل استان اصفهان است. جنسيت، سن، وضعيت تأهل و تحصيلات، متغيرهاي مستقل اين پژوهش هستند كه تأثير هريك از آن‌ها بر ميزان كاربرد دشواژه‌ها در هر دو گويش به طور جداگانه محاسبه شده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه مردان بيشتر از زنان، و افراد مجرد بيشتر از افراد متأهل از دشواژه‌ها استفاده مي‌كنند. همچنين، با افزايش سن، ميزان استفاده از دشواژه‌ها كاهش مي‌يابد.

Taboos make a part of people’s language in different regions and they are used under the effect of sociological factors. The aim of the present study is to examine and classify different types of linguistic taboos in Ārān and Bidgol dialect and to evaluate the difference of their usages regarding social variables of age and gender in single- and mixed-gender environments. The population of the study includes men and women living in Ārān and Bidgol and the sample consists of 180 people (90 men and 90 women). Gender, age, marriage status, and education make the independent variables whose effect on the usage of the taboos is calculated separately in each environment. The results indicate that men use taboos more frequently than women, and similarly, single people use them more frequently than the married ones. Besides, the number of taboos decreases along with the increase of their age.