كيفر مقدّس تحليل بوم‌گرايانۀ رمان آخرين سفر زرتشت

رهاد كشوري يكي از داستان نويسان معاصر خوزستاني است كه بستر روايي داستان‌هايش تلفيقي از واقعيت و خيال است. در واقع، نوعي واقع­ گرايي كه گوشۀ چشمي هم به فضا و بيان سوررئال دارد. آخرين سفر زرتشت، رماني است با فضايي تخيّلي كه هدف نويسنده در قالب گفتگوهاي بسيار، برجسته ­ساختن درون­مايۀ نيكي و دانايي بوده است. اين پژوهش به شيوۀ توصيفي - تحليلي به بررسي بوم­ گرايانۀ اين رمان پرداخته است. نتايج نشان مي­دهند كه بوم ­گرايي در تمام ابعاد آن، وجه بارز و روشن اين رمان است. درون مايۀ داستان كه حول دانايي و نيكي شكل گرفته است با طبيعت و عناصر آن پيوند خورده است، مهرباني كه وجه بارز انديشۀ زرتشت است در ارتباط با طبيعت برجسته شده است، ملاك مثبت يا منفي بودن شخصيت­هاي داستاني، نحوۀ تعامل آن­ها با طبيعت است، تقابل­ها كاملاً برخاسته از زيست محيط هستند و نقش­ها و تصاوير نيز در تمام اركان خانه ­ها و زيستگاه ­ها، از گل­ها، درختان و حيوانات است كه هر كدام نماد و نمودِ نكته­اي در داستان هستند.