بازشناخت جايگاه خيال در معماري با تكيه بر مثنوي معنوي

ادراك خيالي يكي از مراتب ادراكي محسوب مي‌شود كه هنرمندان با تكيه بر آن به خلق و آفرينش آثار هنري مي‌پردازند؛ در واقع، خيال مرتبط با حواسي دانسته شده كه به هنرمند، در جريان خلاقيت هنري، بُعدي ذهني مي‌بخشيد. پژوهش حاضر برآن‌است تا با روش توصيفي تحليلي و تكيه بر آراء انديشمندان در زمينه ادراك خيالي و به ‌خصوص با بهره‌گيري از انديشه مولوي در مثنوي معنوي به شناخت ابعاد گوناگون خيال و نقش آن در خلق آثار معماري بپردازد. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه كشف صورت‌هاي خيالي و تخيل صورت نهايي آثار، لازمه تحقق فعل خارجي آن‌ها مي‌باشد. در اين‌ميان معماري داراي ذاتي هنري بوده، لذا بر تصور و تخيل معمار متكي است و از عمق ذهنيات وي برمي‌آيد. معماران در مراحل مختلف روند طراحي از جمله خلق دست‌نگاره‌هاي خيالي، با بهره‌مندي از پرواز ذهن و رهايي فكري در عالم خيال، كيفيت آثار معماري را بررسي مي‌كنند و بستر شكل‌گيري ماهيت كالبدي طرح را فراهم مي‌نمايند.