ضرورت و چيستي فلسفه شدن در مهندسي تمدن نوين اسلامي

انقلاب اسلامي در عصري محقق شد كه دنياي مغرب زمين با ادعاي تمدن پايان تاريخ در پي ساماندهي و مديريت همه شئون اجتماعي و تمدني بشر امروز مي باشد و شكل گيري تمدن را تنها يك پروسه نمي داند بلكه با تعريف پروژهاي مختلف در حوزه هاي مختلف تمدني به دنبال مهندسي و مديريت شكل دهي تمدن خاص خود ( مديريت شدن ) با تمام لوازم تمدني آن مبتني بر مباني ، اهداف و آموزه هاي مكتب فكري خود مي باشد . جامعه پردازي و تمدن سازي در عصر حاضر با نگاهي جامع و كل نگر صورت مي گيرد و توسعه هماهنگ تمامي شئون حيات اجتماعي ـ تمدني اصل اساسي در مهندسي تمدن مي باشد و بالاتر از آن مهندسي تمدن تنها با نگاه ايستائي ( استاتيك ) صورت نمي گيرد بلكه تمدن به عنوان يك كل متغيير و به شكل پويائي ( ديناميك) مد نظر قرار مي گيرد.بر همين اساس مسئله شبكه علوم دنياي امروز به عنوان زيرساخت تمدن مادي ، ارائه مدل تغيير تمامي پديده هاي عالَم اجتماعي و عالَم طبيعي و هماهنگي تمامي اين مدل هاي تغيير ذيل مدل تغيير عام مي باشد كه از آن مي توان به فلسفه شدن تعبير نمود. حال در مقابل كفر پيچيده دنياي امروز و براي ساخت تمدن نوين اسلامي با تمامي لوازم تمدني آن و احراز جريان حجيت در تمامي اركان تمدن اسلامي تنها نمي توان از طريق مبدا و معاد اين تمدن ( ارائه مباني تمدن اسلامي ) به هدايت و مهندسي تمدن اسلامي پرداخت بلكه براي استنباط فقه تمدني ـ اجتماعي و براي توليد شبكه علوم اسلامي و براي ارائه نظام الگوي ايراني ـ اسلامي نيازمند شكل گيري عقلانيتي مي باشيم كه بتواند تمدن اسلامي را به عنوان يك كل متغييرمورد شناسي قرار دهد و در ساحت توليد روش تحقيق در « فقه حكومتي ، علوم اسلامي و الگوي پيشرفت » و هماهنگي اين سه حوزه از دانش هاي مورد نياز در مهندسي تمدن اسلامي نقش آفريني كند . اين ظرفيت از عقلانيت كه از آن به فلسفه شدن تعبير مي شود ضرورتي اجتناب ناپذير در مهندسي تمدن اسلامي مي باشد.