اثربخشي بازي درماني مبتني بر رويكرد شناختي- رفتاري بر سازگاري اجتماعي و سازگاري تحصيلي دانش‌آموزان با اختلال خواندن

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي بازي درماني مبتني بر رويكرد شناختي- رفتاري بر سازگاري اجتماعي و سازگاري تحصيلي دانش آموزان با اختلال خواندن انجام شد. اين پژوهش از نوع كاربردي با روش تجربي، با پيش آزمون- پس آزمون است.جامعه‌ آماري پژوهش را دانش‌آموزان نارساخوان مقطع اول، دوم و سوم ابتدايي مراجعه‌كننده به دو مركز اختلال يادگيري آموزش‌وپرورش منطقه شش شهر تهران در سال 1396-1395 تشكيل مي‌دادند. از اين جامعه‌ با توجه به هدف پژوهش، نمونه‌اي به حجم 30 نفر شامل دو گروه 15 نفره (گروه آزمايش و گروه كنترل) به كمك آزمون خواندن و نارساخواني كُرمي نوري و به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. به گروه آزمايش جلسات بازي درماني مبتني بر رويكرد شناختي-رفتاري در ده جلسه (هر جلسه 90 دقيقه، سه روز در هفته) و يك روز در ميان آموزش داده شد. گروه كنترل در اين مدت مداخله اي دريافت نكردند. هر دو گروه قبل و بعد از اجراي آزمايش به پرسشنامه سازگاري اجتماعي كاليفرنيا و پرسشنامه سازگاري تحصيلي كلارك و همكاران پاسخ دادند. داده­ها با استفاده از روش­هاي آماري نظير ميانگين، انحراف استاندارد، آزمون­هاي بررسي مفروضه­ها و تحليل كواريانس تجزيه و تحليل شد. تحليل حاكي از آن است كه آموزش بازي درماني مبتني بر رويكرد شناختي-رفتاري بر سازگاري اجتماعي و سازگاري تحصيلي دانش آموزان با اختلال خواندن در سطح معناداري تأثير دارد. بنابراين اين شيوه درماني مي تواند نقش قابل توجهي در افزايش مهارتهاي اجتماعي و سازگاري تحصيلي دانش آموزان داراي اختلال خواندن داشته باشد.