معرفت عامه در لفافة پژوهش علمي» نقدي بر مقاله «ارزيابي دروني از كيفيت خروجي نظام آموزش جامعه‌شناسي در ايران

در شمارة 2 مجلة جامعه‌شناسي ايران (تابستان 1394) مقاله‌اي با عنوان «يك ارزيابي دروني از كيفيت خروجي نظام آموزش جامعه‌شناسي درايران» از محمد فاضلي، سجاد فاتحي، معصومه اشتياقي، و نسترن زنجان‌رفيعي به چاپ رسيد كه در آن نارسايي‌هاي مهمي به چشم مي‌خورد كه مبناي نقد حاضر قرار گرفته است. آگاهي از اين نارسايي‌ها شايد بتواند مانع از تكرار آن‌ها شده و تحقيقات آتي را در مسير درست‌تري قرار دهد. قبل از اراية انتقادات، لازم است خلاصه‌اي كوتاه از مقالة مذكور ارائه گردد. فاضلي و همكاران (1394) استدلال نموده‌اند بهترين راه براي ارزيابي كارآمدي و كيفيت نظام آموزش جامعه‌شناسي در دانشگاه‌هاي ايران، ارزيابي وضعيت كيفي خروجي‌هاي اين نظام است؛ و مهم‌ترين شاخص براي قضاوت در بارة كيفيت خروجي يك نظام آموزشي نيز عبارتست از ميزان توانايي و سطح كيفي فارغ التحصيلان آن رشته در زمينة دانشي كه به تحصيل آن پرداخته بودند. در اين راستا، دو شاخص «سطح توانايي‌ها و انگيزه‌هاي دانشجويان» و «كيفيت پايان‌نامه‌هاي دانشجويان كارشناسي ارشد و دكتري» را براي سنجش خروجي‌هاي نظام آموزشِ جامعه‌شناسي و ارزيابي كيفيت و نحوة عملكرد آن در دانشگاه‌هاي ايران به‌كار گرفته‌اند. البته، اين سنجش و ارزيابي از منظر كنشگران درون اين نظام آموزشي يعني برخي دانشجويان و اساتيد جامعه‌شناسي انجام گرفته است كه نتايج نهاييِ تحقيق نشان داد كه از منظر اين گروه از دانشجويان و اساتيد جامعه‌شناسي، آموزش جامعه شناسي در ايران از كيفيت مناسبي برخوردار نيست.