رابطة هوش عمومي و معنوي با آسايش معنوي

پژوهش حاضر با هدف تبيين رابطۀ هوش عمومي و هوش معنوي با آسايش معنوي انجام شد. طرح پژوهش حاضر توصيفي از نوع هم­بستگي است. جامعۀ آماري شامل دانشجويان دورۀ كارشناسي دانشگاه علامه طباطبائي تهران در سال تحصيلي 1397-1396 بود كه براساس جدول مورگان تعداد 370 نفر به­عنوان نمونه با روش نمونه ­گيري خوشه­ اي چند مرحله ­اي انتخاب شدند. براي جمع ­آوري داده­ ها از پرسش­نامۀ ويژگي­هاي جمعيت ­شناختي، مقياس هوش غيركلامي كتل، پرسش­نامۀ آسايش معنوي، و مقياس هوش معنوي استفاده شد. داده­ ها با روش هم­بستگي پيرسون و رگرسيون هم‌زمان تحليل شد. نتايج نشان داد كه هوش عمومي با هوش معنوي و مؤلفه­ هاي آن (به ­غير از مؤلفه فهم معنا و تأثير امور ديني) رابطۀ معناداري ندارد. هم­بستگي آسايش معنوي با هوش معنوي و مؤلفه ­هاي آن (به غير از مؤلفه­هاي تفكر انتقادي وجودي و سازگاري معنوي در روابط بين­فردي) معنادار است. نتايج تحليل رگرسيون هم­زمان نشان داد كه متغير هوش عمومي تنها 4 درصد از تغييرات متغير ملاك آسايش معنوي را پيش ­بيني كرده است و هوش معنوي و مؤلفه­ هاي آن توانسته­ اند 7/1 درصد از تغييرات متغير ملاك آسايش معنوي را پيش ­بيني كنند. براساس يافته ­هاي اين پژوهش، مسئولان و مديران مراكز مشاورۀ دانشگاه­ها مي­توانند با مداخله‌هاي متمركز بر هوش معنوي در قالب كارگاه و دوره­هاي آموزشي در جهت ارتقاي معنوي و ديني و سلامت معنوي دانشجويان اقدام كنند.