بررسي تطبيقي ماهيت انسان از ديدگاه آيت‌الله مصباح و سارتر

بحث از انسان به‌عنوان يكي از سه محور مهم فلسفه در كنار خدا و جهان، همواره مورد توجه مكاتب فلسفي جهان قرار گرفته است. همچنين يكي از مهم‌ترين سوالاتي كه حول محور انسان از قديم‌الايام مورد توجه بوده است، سوال از ماهيت و چيستي انسان ميباشد. آيت‌الله مصباح معتقد است كه انسان علاوه بر عنصر مادي، داراي بعد روحاني ميباشد، كه البته همين بعد روحاني، اصل و حقيقت انسان ميباشد. وي معتقد است كه انسانها داراي سرشت و طبيعت مشترك هستند كه هم در حوزه‌ ميل و گرايش و هم در آگاهي و شناخت انسان مطرح ميباشد؛ اما ژان پل سارتر فيلسوف فرانسوي، معتقد است كه انسانها هيچ‌گونه سرشت مشتركي ندارند. چيستي او از‌پيش‌تعيين‌شده نيست. انسان، ازآنجا كه فاقد هرگونه ماهيت و تعريف پيشيني است، آزاد است؛ بلكه برابر با آزادي است. در اين مقاله دو ديدگاه متفاوت درباره‌ ماهيت انسان از اين دو فيلسوف به‌صورت تطبيقي مورد بررسي قرار گرفته است.