تحليل اثر برآورد سطح سايه انداز واقعي به روش سنجش از دور در تدقيق برآورد نياز آبي باغات در فاز طراحي و بهره برداري آبياري موضعي (مطالعه موردي: استان قزوين)

در روش آبياري موضعي، تعيين درست سطح سايه انداز درختان در برآورد نياز آبي و مديريت مصرف آب اهميت زيادي دارد. در اين پژوهش براي تخمين سطح سايه انداز از پردازش تصاوير ماهواره اي استفاده شد. طبق نتايج، سطح سايه انداز درختان انگور در شرايط واقعي 7/11 درصد بيشتر از مقادير مرسوم در طراحي سامانه هاي آبياري است. سطح سايه انداز واقعي در باغات زيتون، گلابي و سيب، هلو و شليل، گيلاس و آلبالو و گردو نيز به ترتيب 7/35، 3/21، 3/28، 8/48 و 4/32 درصد كمتر از مقادير مرسوم در طراحي آبياري موضعي هستند. در طرح هاي آبياري، مقدار سطح سايه انداز انگور و ساير درختان معمولاً 50 و 70 درصد و ثابت در نظر گرفته مي شود در حالي كه ميانگين سطح سايه انداز واقعي براي تمامي درختان حدود 46 درصد بوده است. لذا در اغلب طرح ها، در برآورد سطح سايه انداز و نياز آبي بيش برآورد صورت مي گيرد. در واقعيت، بسته به عواملي نظير نوع باغ، سن درخت، شرايط رشد و. . . سطح سايه انداز متغير بوده و متفاوت از مقادير تخميني مي باشد. لازم است در هر سيستم، در طي بهره برداري، سطح سايه انداز با تصاوير ماهواره اي و يا ابزارهاي ديگر، اندازه گيري و برنامه آبياري بر اساس برآورد بهنگام نياز آبي، تعديل گردد.