تاثير هشت هفته تمرين تركيبي هوازي و مقاومتي بر اختلال قند ناشتا، اختلال تحمل به قند و هموگلوبين گليكوليزه در بيماران پيش‌ديابتي

زمينه و هدف: سبك زندگي توام با كم تحركي و شيوع سندروم هاي متابوليك به ويژه پيش ديابت، يكي از چالش هاي مهم سلامت در جهان بوده و اخيرا محققان توجه خاصي به استفاده از علوم ورزشي جهت يافتن روش هاي نوين پيشگيري و درماني كرده اند. بر همين اساس هدف اين مطالعه بررسي تاثير تمرين تركيبي بر اختلال قند ناشتا، اختلال تحمل گلوكز و هموگلوبين گليكوليزه در بيماران پيش ديابتي بود. روش بررسي: در اين كارآزمايي باليني تصادفي شده، در مجموع 30 بيمار پيش ديابتي به مدت 8 هفته در دو گروه 15 نفري (تمرين) تحت يك برنامه ي استاندارد تمرينات بدني هوازي 40 تا 70 درصد VO2max و مقاومتي50 تا 70 درصد (1RM) و گروه 15 نفري (شاهد) قرار گرفتند. تغييرات در سطوح سرمي قند ناشتا، تحمل گلوكز دو ساعته و HbA1c بين گروه ها مورد مقايسه قرار گرفت. يافته ها: در انتهاي اين مطالعه سطوح سرمي قند ناشتا، تحمل به گلوكز دو ساعته و درصد HbA1c در گروه تمرين به طور معني داري بهبود يافتند. ولي گروه شاهد هيچكدام از شاخص هاي گلوكز مورد مطالعه كاهش معني دار نشان ندادند. نتيجه گيري: در اين مطالعه تمرين تركيبي هوازي و مقاومتي بر اختلال قند ناشتا، اختلال تحمل به گلوكز و هموگلوبين گليكوليزه بيماران پيش ديابتي اثر بخش بوده و به عنوان روش موثر توانسته بيماران پيش ديابتي را به هدف درماني و وضعيت طبيعي FBS ، OGTT و HbA1c نزديك نمايد و احتمالا از پيشرفت آن و ابتلا به عوارض متعدد ديابت نوع 2 پيشگيري كند. با اين حال مطالعات بيشتر جهت نتيجه گيري قطعي توصيه مي شود.