اثربخشي هشت هفته برنامه تركيبي جامع بر قدرت عملكردي مردان فعال داراي بي‌ثباتي عملكردي مچ پا

زمينه و هدف: افراد داراي بي ثباتي عمكردي مچ پا داراي نقص هايي در فاكتورهاي مختلفي هستند كه شايد براي مرتفع شدن همه ي اين مشكلات نيازمند تمرينات چند وجهي و تركيبي باشند. از اين رو هدف اصلي از انجام اين پژوهش نيمه تجربي، اثربخشي برنامه ي تمريني تركيبي بر قدرت عملكردي عضلات مچ پا در مردان فعال داراي بي ثباتي عملكردي مچ پا بود. روش بررسي: آزمودني هاي تحقيق حاضر را مردان فعال دانشگاهي (با ميانگين سني و انحراف استاندارد 3/72 ±20/00 و ميانگين قد 8/25±185/80) داراي بي ثباتي عملكردي مچ پا تشكيل دادند كه از بين آن ها 30 نفر به صورت تصادفي انتخاب و به دو گروه كنترل و تجربي تقسيم شدند (15 نفر گروه كنترل و 15 نفر گروه تجربي). نمونه هاي گروه تجربي هشت هفته تمرينات تركيبي را كه بيشتر شامل تمرينات عصبي عضلاني و قدرتي (با استفاده از تراباند قرمز رنگ) بود را به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه اي به مدت يك ساعت اجرا كردند. متغير وابسته تحقيق قدرت عملكردي عضلات مچ پا بوده و ابزار جمع آوري داده ها شامل دستگاه ايزوكنتيك بايودكس 3 و پرسشنامه شاخص ناتواني مچ پا بود. جهت بررسي نرمال بودن داده ها از آزمون كولموگروف اسميرنوف، به منظور مقايسه گروه ها از آزمون كوواريانس و براي به دست آوردن تفاوت درون گروه ها از آزمون تي وابسته در سطح معناداري 0/05 استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين ميانگين نمرات متغيرهاي قدرت عملكردي مچ پا در گروه تجربي، قبل و بعد از برنامه ي تمريني تغييرات معني داري ايجاد شده است (P≤0/05)، در حالي كه در گروه كنترل اين تغييرات از لحاظ آماري معني دار نمي باشد. نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه برنامه تمرين تركيبي، مي تواند يك روش تمريني ايمن و موثر بر بهبود قدرت عضلات موافق و مخالف مچ پا باشد.