تأثير رژيم‌هاي آبياري بر عملكرد دانه و شاخص‌هاي سودمندي جو (Hordeum vulgare L.) در كشت مخلوط با حبوبات

كشت مخلوط غلات با بقولات به عنوان يكي از روش‌هاي افزايش عملكرد محصولات در واحد سطح توصيه مي‌گردد. به منظور بررسي اثر قطع آبياري و تيمارهاي كشت مخلوط بر عملكرد و اجزاي عملكرد جو با حبوبات آزمايشي مزرعه‌اي به صورت كرت‌هاي خرد شده در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در سال زراعي 94-1393 در دانشكده كشاورزي و منابع طبيعي داراب، دانشگاه شيراز اجرا شد. در اين آزمايش رژيم‌هاي آبياري (آبياري مطلوب وقطع آبياري در مرحله شيري شدن دانه جو) به‌عنوان كرت‌هاي اصلي و تيمارهاي كشت (تك كشتي‌هاي جو دو رديفه نيمروز، جو شش رديفه زهك، نخود (Cicer arietinum L.) و باقلا (Vicia faba L.) ، و كشت مخلوط رديفي با نسبت 1 به 1 جو نيمروز + نخود، جو نيمروز + باقلا، جو زهك + نخود و جو زهك + باقلا) در كرت‌هاي فرعي قرار گرفتند. در شرايط قطع آبياري در مرحله شيري شدن دانه جو، بالاترين عملكرد دانه در كشت خالص جو زهك و نيمروز به ترتيب به ميزان‌هاي 3470 و 3300 كيلوگرم در هكتار بدست آمد. در هر دو رژيم آبياري تيمارهاي كشت مخلوط جو زهك + باقلا و جو نيمروز + باقلا مجموع ارزش نسبي بالاتري نسبت به تك‌كشتي داشتند. در اين آزمايش رقم جو زهك به‌واسطه عملكرد دانه، نسبت برابري زمين و مجموع ارزش نسبي بالاتر نسبت به جو نيمروز، گزينه مناسبتري در كشت مخلوط با حبوبات در شرايط تنش آبي مي‌باشد.