جنگ در نزد عرب پيش از اسلام

ايام العرب‌ها به‌عنوان بخشي از تاريخ عرب، همواره مورد توجه مورخان تاريخ اسلام و عرب قرار داشته و بخشي از مطالعات آنان را تشكيل داده است؛ اما در اين ميان توجه اصلي اين مورخان بر جنبه‌هاي ادبي و بلاغي آن بوده و كمتر به بررسي مقوله و مفهوم جنگ نزد قبايل عرب بيابان‌گرد پرداخته‌اند. اين در حالي است كه با بررسي شرايط جغرافيايي و نظام قبيله‌اي موجود در شبه‌جزيره عربستان پيش از اسلام، جنگ به‌عنوان واقعيتي انكارناپذير از حيات اجتماعي عرب تلقي مي‌گرديده است. با توجه به خلاء پژوهشي موجود در اين زمينه، اين پژوهش بر آن است تا با بررسي زمينه‌هاي جامعه‌شناسي ايام‌العرب‌ها، مسئله جنگ را نزد اعراب (عرب باديه‌نشين) پيش از اسلام موردپژوهش قرار دهد. فرضيه اين پژوهش آن است كه به نظر مي‌رسد اعراب، فراسوي نگاه اقتصادي به جنگ، جهت تامين معيشت خود، آمال ديگري را در آن جستجو مي‌كردند. آنان جنگ را نه تنها نوعي راهزني و دزدي به حساب نمي‌آوردند، آن را همچون ورزشي محبوب كه در آن قهرمانان قبيله از جايگاه والايي برخوردار بودند مي‌نگريستند؛ ضمن آن كه برتري‌طلبي، كسب افتخار و شرافت، شجاعت، جوانمردي و در نهايت سعادت خود را در آن جستجو مي‌كردند.