بهينه‌سازي سبد سهام با استفاده از الگوريتم فراابتكاري نهنگ با معيار ريسك ريزش مورد انتظار

انتخاب سبد سهام از مهم­ترين تصميم­گيري­هاي سرمايه­گذاران نهادي است. اولين بار در سال 1950 ماركوويتز با معرفي مدل ميانگينواريانس به وارد كردن معيار ريسك به تصميم‏گيري درباره انتخاب سبد سهام پرداخت. اين اقدام منجر به شكل­گيري شاخه­اي پركاربرد به‏نام بهينه­سازي سبد سهام شد. بهينه­سازي سبد سهام با افزودن محدوديت­هاي واقعي شكل پيچيده‏تري به خود گرفت؛ بطوريكه با افزايش تعداد دارايي‏ها يا محدوديت‏ها، تبديل به مسئله­اي ان‏پيسخت مي‏شود كه حل آن با روش‏هاي مبتني بر مشتق‏گيري ممكن نيست؛ بنابراين بايست از روش­هاي عددي يا فراابتكاري بهره جست. هدف اين پژوهش، بهينه­سازي سبد سهام به كمك الگوريتم فراابتكاري نهنگ است. اين روش با الهام از روش زندگي نهنگ­ها در سال 2016 معرفي شد. اين پژوهش با استفاده از بازده­هاي سهام شركت­هاي موجود در شاخص 50 شركت فعال­تر بورس اوراق بهادار تهران، به بهينه‏سازي اين سبد با الگوريتم نهنگ پرداخته و ضمن مقايسه آن با دو الگوريتم فراابتكاري ديگر، مزاياي آن در بهينه‏سازي سبد سهام را بررسي مي‏‎كند.