پيكرگرداني در افسانۀ غنايي «نل و دمن» فيضي‌دكني

شيخ فيضي‌دكني (1595-1547م) از شاعران پارسي‌‌گوي هند است. او به دربار جلال‌الدين اكبرشاه راه يافت و به مرتبۀ اميري و ملك‌الشعرايي رسيد. او در قصيده، غزل و مثنوي صاحب‌مقامي شامخ است. فيضي به تقليد از نظامي، مثنوي‌ «نل و دمن» را به نظم كشيده‌است. پديدۀ پيكرگرداني (Metamorphoses) و (Transformation) كه به دگرگوني چهره يا تغيير شكل موجودات تعبير شده‌است، در قصه‌ها و افسانه‌هاي مردم هند جايگاه ويژه‌‌اي دارد. فراواني پيكرگرداني در قصه‌ها و افسانه‌‌هاي جهان و به‌طور خاص در ميان قصه‌‌ها و افسانه‌‌هاي مردم هند كه نسل‌به‌نسل روايت شده‌است، نشان از انديشه‌‌هاي ريشه‌‌دار اساطيري در تفكرات عاميانۀ مردم سرزمين هند دارد. شخصيت‌‌هايي كه داراي قدرت سحر و جادو هستند، در هر جاي افسانه‌‌ها و قصه‌‌ها كه نياز باشد، دست به تغيير حالت مي‌‌زنند و در قالب استحاله‌‌هاي گوناگون نمايان مي‌شوند. اين پژوهش، به شيوه توصيفي تحليلي و استواري بر چارچوب نظري مي‌كوشد به اين پرسش پاسخ دهد كه شاخص‌‌ترين انواع پيكرگرداني و همچنين كاركرد و نقش اين پيكرگرداني‌‌ها در افسانۀ غنايي «نل و دمن» چيست؟ مطابق دستاوردهاي تحقيق، بيش‌‌ترين نوع استحاله‌‌هاي موجود در افسانۀ «نل و دمن» مربوط به استحالۀ انساني و استحالۀ انسان به حيوان است.