ارائه مدلي جهت انتخاب پرتفوي بهينه در شرايط عدم اطمينان با استفاده از مدل ميانگينشانس (رويكرد آينده‌نگر تخمين تابع بازدهي)

هدف از اين پژوهش ارائه مدل بهينه‌سازي پرتفوي در چارچوب تئوري عدم اطمينان مي‌باشد. جهت تخمين نرخ بازدهي دارايي‌ها از رويكرد آينده‌نگر مبتني بر نظرات خبرگان استفاده شد. همچنين از يك معيار ريسك متفاوت مبتني بر عدم قطعيت (مدل شانس) جهت مدل‌سازي ريسك استفاده گرديد. تئوري مورد استفاده جهت مدل‌سازي عدم قطعيت موجود در پارامترهاي مدل، تئوري عدم اطمينان مي‌باشد. تيم خبرگان حاضر در اين تحقيق جهت تكميل اطلاعات مورد نياز در خصوص پيش‌بيني‌هاي مورداستفاده، شامل 30 مدير سبد صندوق‌هاي سرمايه‌گذاري فعال در بورس اوراق بهادار تهران مي­باشند. در پايان جهت نمايش قابليت كاربرد، مدل طراحي‌شده در بورس اوراق بهادار تهران به‌كارگيري و با توجه به ماهيت غيرخطي مدل، از روش فرا ابتكاري الگوريتم ژنتيك جهت حل آن استفاده گرديد. درنهايت با توليد پرتفو هاي تصادفي و مقايسه آن با پرتفوي بهينه حاصل از حل مدل به اين نتيجه رسيديم كه پرتفوي بهينه ضمن عملكرد بهتر به سطح بالاتري از بازدهي نيز دست پيدا مي‌كند.