تاثير پذيري مضموني رائيه ابن عرندس از قرآن با تكيه بر نظريه بينامتني

تناص يا بينامتني يكي از اصطلاحات مطرح و رايج در حوزه پژوهش‌ها و مطالعات زبان و ادبيات است. برطبق اين نظريه هيچ متني مستقل نيست و هر متن، تركيبي است از متون گوناگون كه آگاهانه يا ناخودآگاه از سرچشمه‌هاي ادبي و فكري يكديگر بهره جسته‌اند. در اين ميان قرآن كريم ارزشمندترين و تأثيرگذارترين اثري است كه شاعران و اديبان در آثار خود از آن استفاده نموده‌اند. إبن عرندس حلّي از شاعران و اديبان قرن نهم هجري است. وي دلباخته و شيفته كلام‌الله و خاندان وحي بوده و اشعارش مشحون است از آيات و مضامين قرآني و مفاهيم والاي آن، به‌خصوص قصيده رائيّه معروفش كه در رثاء حضرت أباعبدالله الحسين (عليه‌السّلام) مي‌باشد. در اين مقاله سعي گرديده است بينامتني مضموني در رائيّه اين شاعر با قرآن كريم مورد توجّه قرار گيرد. پژوهش حاضر به روش توصيفي تحليلي است، بنابراين پس از ارائه مباحث نظري، عمليات بينامتني اين قصيده با كلام وحي تحليل و بررسي شده است. يافته‌هاي اين پژوهش حكايت از آن دارد كه اين تأثيرپذيري بيشتر به صورت نفي متوازي (إمتصاص) و در مواردي هم نفي كلّي (حوار) بوده است .