افزوده‌ هاي اجباري در زبان فارسي

در اين مقاله (عدم) حضور«افزوده هاي اجباري» در عبارت هاي اسنادي و وصفي در زبان فارسي مورد مطالعه قرار مي‌گيرد. با اين بررسي نشان مي‌دهيم كه افزوده ها بر خلاف ايده هاي پيشين سازه‌هاي اختياري نيستند و مي توانند در برخي پاره‌گفتارها نقش بسزايي داشته باشند. فرضيه مقاله اين است كه ساخت‌هاي اسنادي و وصفي با پيروي از ملاحظات كاربردي و نيازهاي بافتي و كلامي بهتر توجيه مي‌گردند؛ ليكن چنين تبيين جامعي در تحليل‌هاي دستوري و معنايي مشاهده نمي‌شود. در چنين ساخت‌هايي ، حضور افزوده‌ها براي اغناي نياز كانوني الزامي است. بر اساس نياز كانوني ، هر پاره گفتار بايد حاوي كانون باشد و در بافت كلامي اطلاع جديدي را به شنونده انتقال دهد. حضور افزوده‌هاي اجباري صرفاً يكي از شيوه‌هاي مرتفع‌سازي چنين نيازي است. اين نياز كلامي از يكي از اصول همكاري گرايس به نام ،«اصل كميت» يا «اصل آر- هورن» سرچشمه مي‌گيرد. مرور شواهد نشان مي‌دهد كه نياز كانوني و توجه به ملاحظات كاربردي انگيزه اصلي حضور افزوده‌ها در پاره‌گفتارها مي‌باشد. بنابراين هر پاره گفتار در بافت كلامي و طبيعي خود بايد براي مخاطب اطلاع‌دهنده باشد. از اين رو عبارت هاي اسنادي (مانند جملات مجهول كوتاه) و وصفي در زبان فارسي با حضور افزوده اجباري بهتر درك مي گردند و دليل حضور آن ها نياز كانوني تلقي مي شود.