بررسي تطبيقي كاركردهاي «واو» در فارسي و عربي با محوريّت اشعار سعدي

زبان فارسي و عربي از ديرباز با هم در ارتباط بوده‌اند و اين ارتباط اغلب موجب تداخل زباني شده است. علاوه ‌بر بخش واژگان زبان، در بخش صرف، آواشناسي و حتي نحو هم اين دو زبان روي هم تأثير گذشته‌اند. اين مقاله كه هدفش بررسي يكي از اين تداخل‌هاي زباني است، نشان مي‌دهد كه بسياري از كاركردهاي حرف «‌واو‌ » در عربي، به فارسي نيز منتقل شده است؛ چنان‌كه اين حرف آنجا كه ميان دو اسم، دو فعل يا دو جمله قرار مي‌گيرد، علاوه بر كاركرد نحوي اصيل خود، عطف برخي آثار معنايي و بلاغي ديگر را نيز بر جمله مترتب مي‌سازد. «واو» در معاني متعددي نظير حال، قَسم، معيّت، استدراك و از‌جمله در معناي سببيّت به كار گرفته مي‌شود. نتيجة پژوهش همچنين نشان مي‌دهد عباراتي شبيه «‌وگر‌ » و «وَر» در زبان فارسي كه در عين ربط دادن كلام، معناي شرطي نيز دارند، به‌نوعي حاصل ترجمة «وَإن» يا «وَلو»‌ در عربي هستند.