حرف اضافه‌نمايي افتراقي در وفسي در چهارچوب نظريه بهينگي

هدف از پژوهش حاضر، تحليل پديده دستوري حرف اضافه‌نمايي افتراقي در وفسي در چهارچوب نظريه بهينگي و با استفاده از تعميم مدل بهينگي مفعول‌نمايي افتراقي آيسن (2003) مي‌باشد. با وجود بررسي‌هاي بوسونگ (1985) پيرامون مفعول‌نمايي افتراقي در بيش از سيصد زبان جهان، پديده حرف اضافه‌نمايي افتراقي تاكنون به‌صورت دقيق و رده‌شناختي مورد بررسي واقع نگرديده است. حرف اضافه‌نمايي افتراقي، به‌عنوان زيرمجموعه‌اي از حالت‌نمايي افتراقي، به بررسي تأثير ويژگي‌هاي معنايي و يا كاربردي در نحوه ظهور حالت در مفعول حرف اضافه مي‌پردازد. شواهد زباني وفسي (Vide. Stilo, 2004)، نمايانگر آنند كه ويژگي معنايي جانداري در مفعول حرف اضافه، بر نوع حالت‌نمايي در آن مؤثر مي باشد؛ به طوري‌كه مفعول‌هاي حرف اضافه جاندار و انسان در وفسي در حالت غير مستقيم (حالتِ مفعولي حرف اضافه) تظاهر مي‌يابند؛ در صورتي‌‌كه تظاهر مفعول حرف اضافه غير جاندار، در حالت مستقيم (فاعلي) مي باشد. مدل بهينگي حرف اضافه‌نمايي افتراقي در پژوهش حاضر با بهره‌گيري از پرينس و اسمولنسكي (1993)، اسمولنسكي (1995) و با تعميم مدل بهينگي آيسن (2003) در مفعول‌نمايي افتراقي حاصل شده است و سلسله‌مراتب محدوديتي گويشي مورد كاربرد، با به‌كارگيري ابزارهاي صوري انطباق هماهنگ و ربط موضعي استخراج گرديده‌اند.