بررسي انسجام غيرساختاري در غزلي از حافظ

يكي از مباحثي كه همواره در بحث ساختار غزل مطرح مي‌شود، موضوع بود يا نبود انسجام در غزل است. در پژوهش حاضر، كوشيديم با به‌كارگيري رويكرد زبان‌شناسي نقش‌گرا و براساس الگوي هليدي و حسن، انسجام غيرساختاري در غزل را بررسي و تحليل كنيم؛ ازاين‌رو، پس از استخدام اين الگو، تبيين اصول انسجام غير‌ساختاري و تفكيك آن از انسجام ساختاري، تلاش كرديم براساس غزلي از حافظ، موضوع انسجام را توصيف و تبيين كنيم. هدف ما در اين مقاله اين است كه علاوه‌بر بررسي نحوۀ شكل‌گيري انسجام در غزلي از حافظ، به‌طور كلي روشي براي پژوهش دربارۀ انسجام غيرساختاري در غزل را ارائه كنيم. شيوۀ توصيفي به‌كاررفته در اين پژوهش، مبتني‌بر الگوي مذكور است؛ با اين حال، كوشيديم با طرح سه نكتۀ نويافته با عنوان «بَرنام»، «اشتراك مجازي در محور مشابهت» و «اشتراك مجازي در محور مجاورت»، نكته‌اي هرچند مختصر را به روش‌شناسي پژوهش در اين حوزه بيفزاييم.