تحليل نشانه‌شناختي شيوه‌هاي گفته‌پردازي در يسن‌هاي نهم و دهم اوستا

در اين مقاله كوشيده‌ايم به بررسي ويژگي‌هاي گفته‌پردازي در يسن‌هاي نهم و دهم اوستا بپردازيم. يسن‌هاي نهم، دهم و يازدهم اوستا، سه فصل از كتاب يسن‌هاي اوستا هستند كه بر روي هم «هوم‌يشت» نام دارد. زبان يسن‌ها يكي از مهم‌ترين و كهن‌ترين بخش‌هاي اوستا است. يكي از نمودهاي گفته‌پردازي، ضماير شخصي و شناسه‌هاي افعال به‌عنوان تك‌واژهاي وابسته دستوري هستند كه در يسن‌ها از‌ جمله در يسن‌هاي نهم و دهم به روش‌هاي گوناگوني به كار رفته‌اند: اول شخص مفرد‌، اول شخص جمع، سوم شخص جمع، دوم شخص مخاطب و غيره كه مدام تغيير كرده و اين تغيير ضماير و شناسه‌ها در گفته‌پردازي موجب اتصال و انفصال گفتماني در يسن‌هاي نهم و دهم شده كه خود سبب توليد معنا مي‌گردد. از طرفي افعال وجهي خواستن، توانستن، بايستن و دانستن نقش مهمي را در معناي گفتمان ايفا مي‌كنند. روش به‌كار‌رفته براي بررسي ضماير، شناسه‌ها و افعال مؤثر، نشانه‌شناسي مكتب پاريس است. هدف از اين مقاله نشان دادن چگونگي توليد معناي عرفاني و شيوه گفته‌پردازي در يسن‌هاي نهم و دهم اوستا است.