اثربخشي آموزش آگاهي تكواژي از طريق بازي‌ بر نارساخواني افراد با ناتواني يادگيري ويژه

پژوهشِ حاضر بر آن است تا به بررسيِ اثربخشيِ آموزشِ آگاهي تكواژي با بازي، بر مشكلات خواندن و نارساخواني دانش‌آموزان با ناتواني يادگيري ويژه بپردازد. اين مقاله، از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمونپس‌آزمونِ همراهِ گروه گواه ‌است. جامعه‌ آماري پژوهش، تمامي دانش‌آموزان دختر نارساخوان را شامل مي‌شود كه در سال تحصيلي 96-95 در پايه‌ي تحصيلي دوم ابتدايي مدارس شهر درچه استان اصفهان مشغول به تحصيل بودند. از جامعه مذكور، با روش تصادفي ساده 30 دانش‌آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند و در دو گروه 15 نفره آزمايش و گواه قرار گرفتند. سپس، گروه آزمايش به مدت 10 جلسه و هر هفته 3 جلسه تحت مداخله آگاهي تكواژي با بازي، قرار گرفتند. در اين زمان، گروه گواه هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكردند. ابزار به كار رفته در اين پژوهش، آزمون خواندن و نارساخواني نما (KormiNori et al., 2008) و آزمون محقق ساخته بود. داده‌هاي پژوهش، با آزمون آماري تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه تأثير مداخله‌ي آگاهي تكواژي بر نارساخواني دانش‌آموزان (در مؤلفه‌هاي زنجيره واژه‌ها، زمان خواندن و درستيِ خواندن) در سطح 0.05=α معنا‌دار بود. بر پايه يافته‌هاي پژوهش يابد اشاره نمود كه آگاهي تكواژي با شناخت و درك ساختار كلمات مرتبط بوده و در معنادهي به واژه‌ها مؤثر است. بر اين اساس، پيشنهاد مي‌شود از مداخله آگاهي تكواژي به منظور افزايش مهارت‌هاي خواندن دانش‌آموزان با ناتواني يادگيري ويژه استفاده گردد.