بررسي متون توصيه اي در گفتمان پزشكي فارسي

توصيه هاي پزشكي فارسي، به عنوان يكي از حوزه هاي گفتمان غيرروايي، تاكنون مورد توجه پژوهشگران قرار نگرفته اند. از اين رو، پژوهش حاضر به بررسي و مقايسه كاربرد ابزارهاي «پيش فرض»، «تقويت» و «تضعيف»توصيه با درنظر گرفتن شدت نسبي اين ابزارها در كتاب هاي نسخه‌نويسي پزشكي فارسي و مجله‌هاي برخط پزشكي فارسي مي‌پردازد. به اين منظور از  الگوي لوينسون (Levinsohn, 2015) در بررسي متون غيرروايي بهره گرفته شده‌است. داده هاي پژوهش،  از 100 متن كتاب هاي نسخه‌نويسي پزشكي فارسي و 100 متن مجله‌هاي برخط پزشكي فارسي گردآوري و گزينش شدند. همچنين نرم افزار آماري اس. پي. اس. اس براي تحليل داده ها به كار برده شد. بر پايه يافته‌هاي پژوهش، نتايجي به دست آمد. نخست اينكه، «دستورالعمل هاي بدون فعل» و «صورت هاي امري» از ابزارهاي پيش فرض بودند. همچنين «بايد» و «بهتر است» به ترتيب در ميان صورت هاي «تقويت» و «تضعيف» توصيه در كتاب هاي نسخه نويسي پزشكي فارسي و مجلات برخط پزشكي فارسي به شمار مي‌آيند. دوم اينكه، با توجه به توزيع ابزارهاي «پيش فرض»، صورت هاي «تقويت» و «تضعيف» توصيه در دو پيكره پژوهش تفاوت معناداري مشاهده گرديد. در نهايت، عواملي مانند «برتري دانش پزشك»، «نوع متون توصيه» و «جايگاه توصيه ها در متن» بر انتخاب نوع توصيه ها در متون پزشكي فارسي تاثيرگذار است.