بررسي سبك فكري ناصرخسرو با الگوهاي نوين، بررسي موردي: نمودهاي خودشكوفايي در انديشه و شخصيت ناصرخسرو بر پايۀ نظريۀ خودشكوفايي آبراهام مزلو

ناصرخسرو در شعر فارسي جايگاه مهمي دارد. او در اشعار خود به طرح و شرح دغدغه هاي اجتماعي، سياسي، فرهنگي و ادبي خويش پرداخته و با توجه به باورهاي ايدئولوژيكش، راهكارهاي متعددي براي شكوفايي ظرفيتهاي بالقوۀ نوع بشر ارائه داده است. در روانشناسي انسانگرا نيز، تحقيقات متعددي پيرامون آدمي و قابليت هاي مكنون آن انجام شده است. آبراهام مزلو، نمايندۀ اصلي اين مكتب با تبيين نظريۀ خودشكوفايي، گام هاي استواري در زمينۀ معرفي انسان سالم و كامل برداشته است. در اين تحقيق، با روش توصيفي – تحليلي و مقايسه اي و بر مبناي نظرات مزلو، شخصيت ناصرخسرو و انديشۀ انسانگراي او واكاوي شده تا به اين سئوال اصلي پاسخ داده شود كه شاخصه هاي خودشكوفايي در انديشه و شخصيت او كدام است؟ بنظر ميرسد كه مؤلفه هاي «درك بهتر واقعيت و برقراري رابطۀ آسانتر با آن»، «پذيرش خود، ديگران و طبيعت»، «مسأله مداري»، «كيفيت كناره گيري و نياز به خلوت و تنهايي»، «خودمختاري و استقلال فرهنگي»، «تجربۀ اوج»، «حس همدردي»، «روابط بينافردي»، «ساختار مَنشي مردمگرا»، «طنازي فلسفي و غيرخصمانه» و «مقاومت در برابر فرهنگ پذيري»، بهمان اندازه كه در آزمودنيهاي مزلو نمود داشته، در شخصيت و انديشۀ ناصرخسرو نيز، برجسته بوده است.