كاركردهاي روايي در شعر طاهره صفّارزاده بر اساس نظريّۀ روايت‌شناسي بارت

اعتباربخشي به واقعيّت و استغراق در عينيّت، با همۀ خصوصيّات فيزيكي و باطني آن – كه با نيما آغاز شده بود – در ادامۀ حركت شعر نو، تأثير به سزايي بر جاي گذاشت و شاعر امروز دريافت كه روايت مي تواند اجزاي ناهمساز را در كلّيتي معنادار گردآورد و امكان نظام بخشي به عناصر پراكنده را به دست دهد و زمان تقويمي را به زمان هستي شناسانه بدل كند. در اين مقاله، بر اساس روش كتابخانه اي و تحليل محتوا و مقايسه، اشعار طاهره صفّارزاده، با توجّه به نظريّۀ رولان بارت، از ديدگاه ساختارگرايي بررسي مي شود و كاركردهاي روايي، در اين اشعار مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرد. مسائلي كه در اين پژوهش مطرح مي شوند عبارت‌اند از: ميزان گرايش اين شاعر به بيان روايي، بروز انديشه و ارتباط منطقي و حركت سياّل شاعر، ميان روايت و جامعه، ايجاد ارتباط ميان انديشه و روايت و ايجاد حركت در ذهن مخاطب با تكيه بر اصل ديناميك بودن روايت، تجانس و ارتباط نگرش و زبان شاعر با نوع زندگي زنانه، و جهت خاصّ روايت در اشعار.