بن مايه هاي نمادين در شعر سهراب سپهري

در كنار تشخيص و حس‌آميزي، نماد، يكي از ويژگي‌هاي برجسته و مهم لايه بلاغي سبك سهراب سپهري است. برخي از نمادها به دليل تكرار، به مشخّصه‌اي قابل توجه تبديل شده‌اند و در شعر او بن‌مايه يا موتيف محسوب مي‌شوند. طبق بررسي‌هاي سبك‌شناختي، واژه‌هاي «آب»، «نور و روشني»، «تنهايي»، «تهي»، «هيچ»، «نيلوفر»، «سيب»، «شقايق» و رنگ «سبز و آبي» بن‌مايه‌هاي نمادين هشت كتاب هستند. اين نمادها برگرفته از سه بخش طبيعت،‌ ذن بوديسم و اسطوره‌اند و تازگي و ابتكار را در شعر سهراب نشان مي‌دهند. مقاله حاضر مي‌كوشد پس از تعريف نماد و بن‌مايه، با روش توصيفي تحليلي به بررسي اين بن‌مايه‌هاي نمادين بپردازد و معناي مشخّص و دقيق آن‌ها را در شعرهاي مختلف، طبق بافت شعر بيان كند.