ارزيابي كيفي و كمي سفره‌هاي آب زيرزميني با به‌كارگيري روش WQI و آزمون من-كندال (مطالعۀ موردي: دشت سرخون-استان هرمزگان)

نبود دسترسي پايدار به منابع آبي، منازعات اجتماعي و اختلالات اقتصادي را به دنبال خواهد داشت. اين موضوع در حال حاضر يكي از مسائل جدي حوضۀ آبخيز سرخون در استان هرمزگان است. از جمله اقداماتي كه براي حل اين مسئله ميتواند مفيد واقع شود، بررسي روند تغيير در خصوصيات كمي و كيفي منابع آبي اين حوضه است. به اين منظور، از داده هاي بارندگي و داده هاي مربوط به كيفيت و كميت آبهاي زيرزميني استفاده شده است. براي انجام اين كار، از روش WQI به منظور تعيين كلاس كيفي آب و از آزمون من-كندال براي مشاهدۀ روند در متغيرهاي بررسي‌شده استفاده شده است. نتايج بيان‌كنندۀ كاهش معنادار و قطعي كيفيت و افت تراز آب زيرزميني در دشت سرخون است. روند به‌دست‌آمده براي افت سطح ايستابي دشت با ضريب واريانس 03 /0 و آمارۀ S من-كندال 277- در سطح اطمينان 9/ 99 درصد معنادار گزارش ميشود. شيب خط به‌دست‌آمده براي افت تراز و افزايش مقدار WQI، كه بيان‌كنندۀ كاهش كيفيت آب است، بهترتيب 33 /0- و 42 /3 بوده است. مقادير گزارش‌شده براي شيب خط بيان‌كنندۀ افت 33 سانتيمتري و افزايش 4/ 3 واحديWQI به ازاي هر سال است. درنهايت، بر اساس درك و شناخت جامع به‌دست‌آمده از شرايط منطقۀ مطالعه‌شده، اقداماتي از جمله دريافت عوارض منابع طبيعي به منظور تعادلبخشي به كيفيت و كميت منابع آب زيرزميني منطقۀ مطالعه‌شده پيشنهاد شده است.