تحليل روابط كوتاه‌مدت و بلندمدت عوامل زمينه‌ساز در تحقق اقتصاد مقاومتي و رونق توليد داخلي

تلاش براي بهبود وضعيت اقتصادي بر پايه اقتصاد مقاومتي مي تواند به افزايش توليد ملي و بومي سازي تكنولوژي صنعتي و مدرن منجر شود. در مطالعه حاضر با توجه به سياست هاي كلي اقتصاد مقاومتي و متغير هاي مهم در دست يابي به اقتصاد مقاومتي الگويي شامل متغير هاي سهم تشكيل سرمايه ناخالص از توليد ناخالص داخلي، نسبت جمعيت فعال به كل جمعيت، پتنت و اختراعات ثبت‌شده، سهم مجموع صادرات و واردات كالا و خدمات از توليد ناخالص داخلي، سهم مخارج دولت در آموزش از توليد ناخالص داخلي و نرخ ارز رسمي انتخاب و اثر اين متغير ها بر روي اقتصاد مقاومتي و توليد ناخالص داخلي با استفاده از الگوي خودتوضيحي با وقفه هاي توزيعي (ARDL) مبتني بر داده هاي سري زماني سال هاي (1352-1393) مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان مي دهد در بلندمدت متغير‏هاي سهم تشكيل سرمايه ناخالص از توليد ناخالص داخلي و نسبت جمعيت فعال به كل جمعيت از مهم ترين عوامل تعيين كننده در رشد توليد ناخالص داخلي ايران بوده اند. بنابراين، براي رسيدن به اقتصاد مقاومتي و در راستاي بندهاي 1، 3، 9، 10 و 20 سياست هاي كلي اقتصاد مقاومتي، لازم است بين سيستم پولي –مالي، توليد و سياست هاي خارجي كشور تعديل و هماهنگي بيشتري صورت گيرد. همچنين، اصلاح نظام آموزشي كشور در جهت پرورش نيروي كار خلاق، نوآور و متناسب با نياز بازار كار مدنظر قرار گيرد.