ارزيابي ريسك سيستمي در خرده‌نظام‌هاي مالي كشور با استفاده از روش گرنجر غيرخطي

هدف: وقوع بحران‌هاي مالي 2007 تا 2009 موجب توجه دوباره به موضوع ريسك سيستمي شد. ريسك سيستمي پيامد روابط سيستمي بين مؤسسه‌هاي مالي است. در نظام مالي هر كشوري تشخيص روابط سيستمي بين خرده‌‌نظام‌‌هاي مالي آن (بانك‌‌ها، شركت‌‌هاي سرمايه‌‌گذاري و بيمه)، با‌‌ هدف جلوگيري از بروز شكست‌‌هاي سيستمي ضرورتي انكارناپذير است. روش: در پژوهش حاضر با استفاده از روش تحليل مؤلفه‌‌هاي اساسي ميزان ارتباط بين خرده‌‌نظام‌‌هاي مالي كشور شامل بانك‌‌ها، شركت‌‌هاي سرمايه‌‌گذاري و بيمه در فاصلۀ زماني 1390 تا 1395 ارزيابي و سپس با استفاده از روش گرنجر غيرخطي رابطۀ علي بين آنها تبيين شد. نتايج: نتايج نشان مي‌‌دهد از بين خرده‌‌نظام‌‌هاي مالي كشور، بخش بانكي و بيمه به ترتيب بيشترين و كمترين ميزان ريسك سيستمي را دارند. به‌علاوه مشخص شد ميزان ارتباط سيستمي بين مؤسسه‌‌هاي مالي متعلق به هر كدام از خرده‌‌نظام‌‌هاي مالي كشور در گذر زمان تغيير كرده است. نتايج به‌دست‌آمده از يك سو به نهادهاي نظارتي در زمينۀ بهينه‌كردن نظارت بر نظام مالي و ازسوي ديگر به سرمايه‌‌گذاران در مديريت ريسك سبد سرمايه‌‌گذاري به شيوه‌‌اي كارآمد كمك مي‌كند.