تعيين نقش جنگل‌هاي بلوط در حفاظت از كيفيت آب بر پايۀ تابع توليد خدمات در حوضۀ زوجي تنگ‌شول فارس

آب‌هاي سطحي از مهم‌ترين منابع تأمين آب‌هاي آشاميدني هستند كه تحت تنش‌هاي محيطي و انساني قرار دارند. تحقيقات زيادي اثر مثبت پوشش جنگلي را بر كيفيت آب نشان داده‌‌اند، ولي نبود اطلاعات كمي و اقتصادي در زمينۀ تأثير جنگل بر كيفيت آب، موجب شده است تا اين مسئله فقط به طور كيفي بيان شود. اطلاعات كمي و به‌ويژه تأثير آن بر هزينۀ پالايش آب در ايران بسيار كم است و يا موجود نيست. به اين منظور، در پژوهش حاضر زيرحوضه‌هاي جنگلي با درصدهاي تاج پوشش مختلف در حوضۀ تنگ‌شول كامفيروز فارس انتخاب و شاخص كيفيت (WQI) آب با استفاده از متغيرهاي فيزيكي‌ـ شيميايي رواناب‌هاي حاصل از بارندگي تعيين شد. همچنين، براي نخستين‌بار تابع توليد خدمت كيفيت آب در جنگل با درنظرگرفتن ساير ويژگي‌هاي جنگل به طور كمي برآورد شد. نتايج نشان داد شاخص كيفيت آب در درصدهاي تاج پوشش بيشتر از طبقۀ 20ـ 30، در مقياس كيفي خوب قرار دارند، همچنين با افزايش هر يك درصد تاج پوشش جنگلي، شاخص كيفيت به ميزان 8/ 0 درصد بهبود مي‌‌يابد و افزايش هر يك درصد مساحت زيرحوضۀ جنگلي، سبب كاهش 14/ 0درصدي كيفيت آب‌ مي‌شود. سازند آغاجاري نيز نسبت به آسماري اثر منفي و خاك شني لومي نسبت به خاك لومي و رسي اثر مثبتي بر كيفيت آب در منطقه دارند. يافته‌هاي پژوهش افزايش تاج پوشش جنگلي براي حفاظت از كيفيت آب تا 30 درصد، هزينه‌هاي تصفيه را به كمترين حد مي‌رساند و آب‌هاي تأمين‌‌شده از اين جنگل‌ها‌ مي‌تواند مستقيم به مصرف شرب انساني برسد.