بررسي كارايي مدل ريزمقياس‌نمايي آماري (SDSM) در شبيه‌سازي و پيش‌بيني پارامترهاي اقليمي (مطالعۀ موردي: ايستگاه سينوپتيك كرج)

افزايش جمعيت جهان، استفادۀ بيش از حد از سوختهاي فسيلي، تغيير كاربري اراضي، گسترش روزافزون فعاليتهاي صنعتي براي تأمين رفاه و نيازهاي جمعيت كرۀ زمين، موجب شده است تا پس از انقلاب صنعتي بهتدريج تغييرات مشهودي در اقليم كرۀ زمين بهوجود آيد كه بارزترين آن افزايش متوسط دماي كرۀ زمين و تبعات آن است. براي بررسي سيستمهاي اقليمي در مقياسه اي جهاني از مدلهايي با عنوان GCM استفاده ميشود؛ اين مدلها، رفتار فيزيكي سيستم زمين، جوّ و اقيانوس را به شكل رياضي شبيه سازي ميكنند. در پژوهش حاضر براي ريزمقياس‌نمايي و بررسي تغييرات اقليم در منطقۀ كرج، از مدل SDSM استفاده شد. نتايج معيارهاي آماري ارزيابي كارايي مدل رگرسيون خطي چندمتغيره نشان داد توانايي اين مدل در شبيه سازي بارندگي و دما ايستگاه كرج نسبتاً قابل قبول و با داده هاي مشاهداتي مطابقت دارد. نتايج شبيهسازي، به طور متوسط در سناريوي A2، در دورههاي اول (1999ـ 2020)، دوم (2021ـ 2050) و سوم (2051ـ 2080) دربارۀ بارندگي به‌ترتيب حدود 1 /0، 1 /0 و 2 /0 ميليمتر نسبت به دورۀ پايه كاهش و در مورد دما به‌ترتيب حدود 1/ 0، 4 /0 و 2 /0 سانتيگراد نسبت به دورۀ پايه افزايش را نشان ميدهد. تحت سناريوي B2 در دوره هاي زماني يادشده دربارۀ بارندگي به‌ترتيب حدود صفر، 1/ 0 و 2/ 0 ميليمتر كاهش و در مورد دما به‌ترتيب حدود 2 /0، 1 /0 و 1/ 0 سانتيگراد نسبت به دورۀ پايه افزايش را نشان ميدهد. تغييرات در ميزان بارندگي، سبب ايجاد تغييرات مهمي در كيفيت و كميت منابع آب خواهد شد كه نياز به برنامهريزي براي بهرهبرداري بهتر از منابع آب را نشان مي‌دهد.