الگوي ساختاري- جنسيتي براي روابط بين معنا در زندگي با صميميت و سازگاري زناشويي

Structural-gender Model for Relationship among Meaning in Life with Intimacy and Marital Adjustment

هدف از پژوهش حاضر تدوين الگوي ساختاري جنسيتي براي بررسي روابط بين معنا در زندگي با صميميت و سازگاري زناشويي بود. در يك طرح توصيفي مقطعي، 480 دانشجوي متأهل دانشگاه هاي شهر تهران در سال تحصيلي 95-1394 به شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه معنا در زندگي استيگر، مقياس صميميت زناشويي تامپسون و واكر و پرسشنامه سازگاري زناشويي لاك و والاس پاسخ دادند. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از نرم افزارهاي spss و lisrel و به شيوه معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه بين معنا در زندگي (وجود معنا و جستجوي معنا) با صميميت زناشويي و سازگاري زناشويي رابطه مستقيم وجود دارد(0/01 < P) . همبستگي بين وجود معنا و جستجوي معنا مثبت بود (0/01 < P). بين صميمت زناشويي و سازگاري زناشويي نيز همبستگي مثبت به دست آمد (0/01 < P). همچنين بين معنا در زندگي (وجود معنا و جستجوي معنا)، صميميت زناشويي و سازگاري زناشويي در زنان و مردان روابط ساختاري كافي به دست آمد اما اين الگوي روابط ساختاري در گروه زنان از برازش مطلوب تري برخوردار بود 0/06 = GFI =0/92 ، AGFI ، 0/96= CFI =0/97 ، NFI (. اين يافته ها تلويحاً پيشنهاد مي كند مداخلات معنابخشي زندگي به- ويژه در جامعه زنان به پيامدهاي زناشويي بهتري ختم مي شود.