پهنه‌بندي فضايي مزيت نسبي كارآفريني روستايي و عوامل مؤثر در آن (مورد مطالعه شهرستان پارس‌آباد)

امروزه كارآفريني و ايجاد فعاليت‌هاي كارآفرينانه بهترين راهبرد در ماندگاري و توسعه روستاها شناخته مي‌شود. با اين حال فعاليت‌هاي كارآفريني در اين مناطق مي‌بايست بر اساس ظرفيت‌ها و پتانسيل‌هاي موجود در آن‌ها صورت گيرد تا به موفقيت دست يابد. تحقيق حاضر كه با هدف پهنه‌بندي مناطق روستايي پارس‌آباد از نظر مزيت نسبي كارآفريني و عوامل مؤثر در آن نگاشته شده است، از نوع مطالعات كاربردي با روش توصيفي تحليلي است. روش گردآوري اطلاعات به روش اسنادي و ميداني (پرسشنامه و مشاهده) صورت گرفته است. جامعه آماري تحقيق را كارآفرينان و روستاييان تشكيل مي‌دهند كه به ترتيب نمونه‌هاي انتخاب شده 22 نفر از كارآفرينان روستايي با روش تمام‌شماري و 377 نفر از روستاييان با روش نمونه‌گيري طبقه‌بندي شده تصادفي، مي‌باشند. براي پهنه‌بندي مزيت نسبي كارآفريني روستايي از شاخص‌هاي مزيت مقياس (SAI)، مزيت كارايي (EAI)، مزيت نسبت مكاني (LQ) و مزيت جمعي (AAI)، با استفاده از تحليل خوشهاي سلسله مراتبي، براي بررسي عوامل مؤثر از آزمون تحليل واريانس كروسكال‌واليس و جهت پيش‌بيني وضعيت رشد كارآفريني در مناطق روستايي از روش تغيير سهم استفاده شد. نتايج به دست آمده نشان داد كه دهستان‌هاي اصلاندوز، اسلام‌آباد، ساوالان و اولتان بيشترين مزيت نسبي را در كارآفريني روستايي دارا هستند. و عوامل متمايز كننده عمدتاً عملكردي محلي دارند و كميت و كيفيت كارآفريني را تحت تأثير قرار مي‌دهند.