ارائه‌ مدل پيش‌بيني احساس تنهايي دختران بر اساس سبك‌هاي دلبستگي مادران با واسطه‌گري مشكلات تنظيم هيجاني

Providing a Model for Predicting Feeling of Loneliness among Daughters based on Attachment Styles of Mothers by Mediating Role of Emotion Dysregulation

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل جهت پيش بيني احساس تنهايي بر اساس سبك هاي دلبستگي مادران با واسطه گري مشكلات تنظيم هيجاني دختران نوجوان دبيرستاني انجام شد. طرح پژوهش حاضر، توصيفي از نوع همبستگي بود. در اين پژوهش جامعه آماري را دانش آموزان پايه نهم (و مادرانشان) در سال تحصيلي 1395-1396 تشكيل داده اند كه در مجموع 278 دانش آموز دختر و - مادرانشان ( 556 نفر) مورد مطالعه قرار گرفتند. روش نمونه گيري پژوهش، روش نمونه گيري خوشه اي بود. براي گردآوري داده ها از پرسشنامه هاي احساس تنهايي راسل، سبك دلبستگي كولينز و مقياس دشواري هاي تنظيم هيجاني گراتز و رومر استفاده شد. همچنين به منظور طراحي يك مدل مناسب از تحليل مسير براي پيش بيني احساس تنهايي در دانش آموزان استفاده شده است. نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه با افزايش سبك دلبستگي اضطرابي مادران و مشكلات تنظيم هيجاني، احساس تنهايي دختران افزايش يافته است و با افزايش سبك دلبستگي نزديكي، احساس تنهايي كاهش يافته است. در واقع بين سبك هاي دلبستگي و مشكلات تنظيم هيجاني با احساس تنهايي رابطه وجود دارد و تنها رابطه بين سبك دلبستگي وابستگي و احساس تنهايي معني دار نبود. در نتيجه مي توان گفت كه يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه مدل پيشنهادي احساس تنهايي از برازش خوبي برخوردار است و تأثير اين ارتباط بدين اندازه است كه زمينه رشد مطلوب و يا آماده سازي بستر نامطلوب براي ايجاد احساس تنهايي را در زندگي نوجوان فراهم مي سازد.