بررسي تطبيقي مباني تربيت اخلاقي از منظر غزالي ومهدي نراقي

اخلاق و تربيت اخلاقي همواره موردتوجه انديشمندان و علماي مختلف درسراسر جهان بوده است. ازاين‌رو، پژوهش حاضر باهدف استخراج آراي تربيت و تبيين وجوهاشتراك و افتراق دو متفكر بزرگ اسلامي ابو حامد غزالي و مهدي نراقي درزمينهٔ مبانيتربيت اخلاقي به‌منظور بهره‌گيري در ديني‌سازي تعليم و تربيت است. تحقيق اين پژوهش تحليل تطبيقي وبه‌صورت اسنادي است. جمله يافته‌هاي تحقيق اين است كه هر دوعالمديني بر اساس آموزه‌هاي ديني در پي عرضه نظام دينيتربيت هستند و ديدگاه‌هاي آنان در زمينه‌هاي مختلفازجمله مسائل مربوط به تعليم و تربيت كاملاً برآموزه‌هاي دينيمبتني است. وجوه اشتراكخاصي در مباني تربيت اخلاقي از منظر غزالي و نراقي وجود دارد كه؛ مركب بودن انسان؛پاك بودن سرشت انسان؛ تدريج؛ تغييرپذيري اخلاق؛ تأثير شرايط از مهم‌ترين و اساسي‌ترينمباني تربيت اخلاقي از منظر هردو دانشمند است. در مباني و پيش‌فرض‌هايتربيت اخلاقي بين اين دو انديشمند تفاوت مبنايي شاخصي وجود دارد. اشعري مسلك بودنغزالي منجر به ارائه تفكر و بينش متفاوت در مباحث تربيت اخلاقي وي گرديده است. عدمتمسك به روايات اهل:و رويكرد جبري داشتن در امور از اين جمله است. در مباني تربيت اخلاقي غزالي، روح تصوف حاكم استو گاهي جنبه عقلي و فلسفي دارد اما نراقي در مبناي تربيت اخلاقي جنبه عرفان و عملياخلاق را رعايت نموده است.