اثربخشي برنامه آموزشي تحول مثبت نوجواني بر رضايت از زندگي و خودكارآمد پنداري در نوجوانان

The effectiveness of training program of positive youth development on life satisfaction and self-efficacy in adolescents

وقوع تغييرات چشمگير جسمي- رواني- اجتماعي در نوجواني مي تواند رضايت از زندگي و خودكارآمد پنداري در نوجوانان را تحت الشعاع قرار دهد. بنابراين، امكانات محيطي و برنامه هاي تحولي براي سازش يافتگي نوجوانان ضرورت دارد. هدف اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي برنامه تحول مثبت نوجواني بر رضايت از زندگي و خودكارآمد پنداري نوجوانان انجام شد. روش پژوهش حاضر يك مطالعه آزمايشي به شيوه پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. بدين منظور، از بين دانش آموزان دختر مشغول به تحصيل در پايه نهم دبيرستانهاي دوره اول متوسطه شهر اراك در سال تحصيلي 97-1396، چهل و هشت دانش آموز دختر به صورت نمونه گيري تصادفي چند مرحله اي انتخاب شدند و بصورت تصادفي در دو گروه آزمايش(23 نفر) و گواه (25 نفر) قرار گرفتند. برنامه آموزشي تحول مثبت نوجواني طي 24 جلسه يك ساعته براي گروه آزمايش اجرا شد. هر دو گروه مقياس رضايت از زندگي (داينر و همكاران، 1985) و مقياس خودكارآمد پنداري عمومي (شرر و همكاران، 1982) را در مراحل پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري تكميل كردند. يافته ها نتايج تحليل كوواريانس نشان داد در كوتاه مدت و بلند مدت برنامه تحول مثبت نوجواني بر رضايت از زندگي و خودكارآمد پنداري نوجوانان موثر است (0/005=p). نتيجه گيري نتايج پيشنهاد مي دهد كه برنامه تحول مثبت نوجواني مي تواند برنامه عملي مناسبي براي افزايش رضايت از زندگي و احساس خودكارآمد پنداري در نوجوانان باشد.

Background: The occurrence of significant physical-psychosocial changes in adolescence can affect life satisfaction and self-efficacy in adolescents. Therefore, environmental facilities and developmental programs are necessary for adolescent’s adjustment. Aims: The purpose of this study was to examine the effectiveness of positive youth development program on adolescents' life satisfaction and self-efficacy. Method: The present study was a quasi-experimental study with pretest, posttest, and follow-up design with control group. To this aim, forty-eight students among female students studying in the ninth grade of secondary school in the academic year 1396-97 in the city of Arak were selected by multistage random sampling and randomly divided into two experimental (23) and control groups (n = 25). Experimental group received positive youth development program in 24 one-hour sessions. Both groups completed the life satisfaction scale (Diener et al., 1985) and the general self-efficacy scale (Sherer et al., 1982) in the pretest, posttest, and follow-up stages. Results: The results of covariance analysis indicated that positive youth development program was effective on adolescents' life satisfaction and self-efficacy in short and long term (p=0.005). Conclusions: The findings suggest that positive youth development program can be an appropriate practical program for increasing adolescents’ life satisfaction and self-efficacy.