خودكارامدي در انجام فعاليت بدني دانش‌آموزان مقطع متوسطه يك شهرستان فلاورجان

مقدمه: فعاليت بدني يكي از عوامل مهم حفظ سلامتي و پيشگيري از بيماري‌هاي غير واگير محسوب مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف تعيين وضعيت خودكارامدي و فعاليت بدني دانش‌آموزان پسر دبيرستاني شهرستان فلاورجان در سال تحصيلي 96-1395 انجام گرفت. روش‌ها: اين مطالعه از نوع توصيفي- تحليلي بود و بر روي 254 دانش‌آموز پسر مقطع متوسطه اول انجام شد. نمونه‌ها با روش خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند و اطلاعات آن‌ها به وسيله پرسش‌نامه استاندارد بين‌المللي فعاليت بدني (International physical Activity Questionnaire يا IPAQ) و پرسش‌نامه خودكارامدي فعاليت بدني جمع‌آوري گرديد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي Independent t، همبستگي Pearson، One-way ANOVA و Linear regression در نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. 0.050 P به عنوان سطح معني‌داري داده‌ها در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميانگين نمره فعاليت بدني دانش‌آموزان، 2087.37 ± 2630.36 مت بر كالري در هفته به دست آمد. 10.2 درصد دانش‌آموزان فعاليت بدني شديد، 52.3 درصد فعاليت بدني متوسط و 37.5 درصد فعاليت بدني ضعيف داشتند. ميانگين نمره خودكارامدي، 18.14 ± 57.26 بود. همچنين، ارتباط معني‌داري بين خودكارامدي و فعاليت بدني مشاهده گرديد (0.001 P، 0.24 = r). خودكارامدي و تحصيلات مادر، فعاليت بدني را به ميزان 0.36 پيشگويي كرد. نتيجه‌گيري: خودكارامدي فعاليت بدني در تحقيق حاضر، متوسط گزارش گرديد. با توجه به اين كه درك خودكارامد بودن در مورد فعاليت بدني به عنوان يك عامل دروني بر روي انجام آن تأثير مي‌گذارد، توصيه مي‌شود با استفاده از استراتژي‌هاي خودكارامدي، فعاليت بدني در دانش‌آموزان ارتقا يابد.