ارزيابي ريسك سلامتي آرسنيك در منابع آب آشاميدني و آبياري و برنج منطقه ميداوود در استان خوزستان

مقدمه: آلودگي منابع آب به فلزات سنگين و ورود به چرخه زيستي مي‌تواند اثرات مخرب زيست‌محيطي را به دنبال داشته باشد. آرسنيك در آب آشاميدني از جمله عناصري است كه غلظت بالاي آن پيامدهاي نابهنجاري را براي سلامتي بدن به دنبال دارد. بنابراين، مطالعه حاضر با هدف تعيين ريسك سلامتي آرسنيك در منابع آب شرب، آبياري و برنج منطقه ميداوود در استان خوزستان صورت گرفت. روش‌ها: از چاه‌هاي آب شرب، آبياري و همچنين، از دانه‌هاي برنج موجود در مزارع منطقه نيز نمونه‌برداري به عمل آمد. پس از آماده‌سازي نمونه، سنجش غلظت آرسنيك با دستگاه (ICP-MS يا Inductively coupled plasma mass spectrometry) انجام شد. يافته‌ها: ميانگين كل غلظت آرسنيك در نمونه‌هاي آب شرب، آبياري و برنج منطقه ميداوود به ترتيب 8، 12.75 (ميلي‌گرم بر ليتر) و 0.079 (ميلي‌گرم بر كيلوگرم) حاصل شد. جذب روزانه مزمن (CDI يا Chronic daily intake) آرسنيك از طريق مصرف آب و برنج، براي گروه كودكان و زنان و مردان محاسبه گرديد كه كمتر از حد قابل تحمل دريافت روزانه FAO (Food and agriculture organization) بود. همچنين، نتايج سهم خطر در هر سه گروه (1 ) به دست آمد كه در محدوده نگران كننده و غير ايمن است. نتيجه‌گيري: به طور كلي، سهم خطر (1 ) براي ساكنان منطقه به ويژه گروه كودكان به جهت آشاميدن آب و مصرف برنج در محدوده نگران كننده و غير ايمن قرار دارد. توجه به اين نكته كه آب شرب و آبياري مزارع منطقه ميداوود از چاه تأمين مي‌شود و تغييرات دبي و سطح ايستابي چاه بر ميزان غلظت آرسنيك اثرگذار است، كنترل منابع آب در اين منطقه ضرورت دارد.