تاثير شش هفته تمرين هوازي بركاهش درد نوروپاتي محيطي و پيش گيري از بيان گيرنده NOTCH1 و مسير سيگناليJAK/STAT درشاخه خلفي نخاع موش هاي نر صحرايي ديابتي

مقدمه :درد نوروپاتي محيطي يكي از علل عمده و تا حد زيادي درمان نشده‌ است كه فعاليت بدني يكي از عمده ترين راهكارها براي درمان آن در نظر گرفته شده است . هدف اين مطالعه تاثير يك دوره تمرين هوازي بركاهش درد نوروپاتي محيطي و جلوگيري از بيان Notch1 receptor و مسير سيگنالي JAK/STAT pathway و سيتوكينهاي التهابي درشاخه خلفي نخاع موشهاي نر صحرايي ديابتي بود. روش بررسي: 40 سر موش نر ويستار 8 هفته‌اي (محدوده وزني10.2±220 گرم)به روش تصادفي به 4 گروه شامل گروه نوروپاتي ديابتي تمرين ، گروه نوروپاتي ديابتي كنترل، گروه سالم تمرين ، گروه سالم كنترل تقسيم شدند. دو هفته پس از القاء ديابت و پس از اطمينان يافتن از وقوع درد نوروپاتي با اجراي آزمون رفتاري درد، پروتكل تمرين هوازي را به مدت 6 هفته انجام دادند.براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل واريانس يك طرفه با سطح معني‌داري (P 0.05) استفاده شد نتايج :پس از 6 هفته تمرين هوازي، بيان IL6,TNFa, NOTCH1 و STAT3در گروه ديابتي تمرين به طور معني داري نسبت به گروه كنترل كمتر بود. ميانگين وزن گروه ديابتي تمرين نسبت به گروه ديابتي كنترل بيشتر بود و همچنين تمرين كاهش معني داري در سطوح گلوكز خون گروه تمرين به همراه داشت. نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه فعاليت هوازي بر روي موشهاي ديابتي بتواند بر كاهش حس درد و بيان ژنهايIL6,TNFa, NOTCH1 و STAT3 تاثير گذار باشد و اين تمرينات روش مناسبي براي پيشگيري، كنترل ودرمان درد ناشي از ديابت باشند